Ziekteverzuim

Het doel van de ziekteverzuimverzekering is het bieden van vermogensbescherming door het vergoeden van de verplichte loondoorbetalingen aan zieke werknemers. Deze verplichting uit de wet geldt  voor de periode van maximaal twee jaar. Onder loon wordt verstaan: alle vaste bruto loonbestanddelen, waaronder begrepen reguliere toeslagen als onregelmatigheidsvergoedingen e.d. alsmede een percentage aan werkgeverslasten.

Meer specifiek dekt de ziekteverzuimverzekering de wettelijke verplichting van de werkgever om aan zieke werknemers minimaal 70% van het bruto loon door te betalen voor de periode van maximaal 104 weken (van artikel 7:629 BW) . Voor de eerste 52 weken geldt de bepaling dat minimaal het minimumloon dient te worden doorbetaald.

Deze wettelijke verplichting geldt niet voor het loon boven het maximum dagloon sociale verzekeringen. Veelal is echter binnen een CAO of de arbeidsovereenkomst overeengekomen, dat gedurende het eerste jaar 100% en het tweede jaar 70% wordt doorbetaald zonder rekening te houden met een gemaximeerd inkomen. Het risico van de verplichte loondoorbetaling bij ziekteverzuim is te verzekeren via twee verschillende typen verzuimverzekeringen: (1) de conventionele verzekering en (2) de stop loss verzekering.

Bij de conventionele verzekering geldt een eigen risico in tijd. De werkgever kiest een eigen risicotermijn in wachtdagen. Wanneer een ziektegeval deze wachtdagen overschrijdt, ontstaat vanaf dat moment een recht op vergoeding van het verzekerde loon.  Het voordeel van de conventionele ziekteverzuimverzekering is dat precies die schade wordt vergoed, die men ook daadwerkelijk lijdt.

Bij de stop loss verzekering geldt een eigen risico in geld, aangeduid als het eigen behoud. Een werkgever verzekert een overschrijding van het normale verzuim zoals dat in een bepaald jaar voorkomt.

Deze verzekeringsvorm van "stop je verlies" is met name geschikt voor grotere werkgevers , die hun verzuim redelijk kunnen inschatten. Het grote verschil met de conventionele verzekering is dat de stop loss variant niet een op zichzelf staand ziektegeval verzekerd, maar het verzuim van de gehele organisatie.

Als het totale bedrag, dat de werkgever in één jaar aan loon moet doorbetalen dit 'eigen behoud' overschrijdt, komt het meerdere bedrag voor rekening van de verzekeraar. Afrekening vindt eens per jaar achteraf plaats.